Zmiana priorytetów
W ostatnim czasie zmieniły się priorytety. Można powiedzieć, że zapomniałem o tym miejscu, zapomniałem o Was czytelnikach.
Zaczęło się od studniówek. Trzy większe imprezy w ciągu miesiąca. Później umawianie się, a przy tym imprezy. Chwilowe przyjemności, chwilowa radość.
Następnie zaliczenie sesji i dalsza zabawa. Resztę czasu poświęcałem studiom, systematycznej nauce. Dodatkowo rozwijanie umiejętności w swoim kierunku (C#, ASP.NET, etc.).
Tak było przez te 3 miesiące. Blog stracił na znaczeniu. Odszedł na dalszy plan. Nie było czasu, żeby się zatrzymać, pomyśleć. Nawet tego nie chciałem. Wpadłem w wir codzienności. Zaś przy tym nie zauważałem, że czegoś mi zaczyna brakować. Coraz mniej optymizmu, pozytywnego myślenia. Częste bóle głowy, zmęczenie. Dużo starałem się robić, ale nie było efektów. Brakowało tego czegoś, co napędza, mobilizuje do działania.
Gdzie spełnienie, poczucie szczęścia?
I nagle, w trakcie zbliżających świąt coś zrozumiałem. To blog dawał mi poczucie spełnienia, pewnego sposobu na szczęście. Pisanie sprawiało mi radość. Żyłem tym miejscem. Żyłem Waszymi komentarzami, artykułami na Waszych blogach. Dzięki Wam wszystko potrafiło odejść na dalszy plan. Wolałem napisać kolejny artykuł, niż zrobić przykładowe sprawozdanie. Ono mogło poczekać. Wbrew pozorom pisanie artykułów nie zajmowało kilku godzin. Wystarczyła godzina. Zaś kolejna na publikację.
Powracam!
Tak! Chcę pisać, dzielić się tym wszystkim co mnie ciekawi, bawi. Tym, co tworzy moja wyobraźnia.
Nie jestem jednym z tych, którym podziwianie wystarcza. Wiele osób woli skopiować linka z Kwejka, czy Wykopu niż samemu stworzyć coś fajnego. Mnie bawi coś więcej. Od zawsze lubiłem tworzyć.
A teraz wracam do tworzenia ;)!
W ostatnim czasie zmieniły się priorytety. Można powiedzieć, że zapomniałem o tym miejscu, zapomniałem o Was czytelnikach.
Zaczęło się od studniówek. Trzy większe imprezy w ciągu miesiąca. Później umawianie się, a przy tym imprezy. Chwilowe przyjemności, chwilowa radość. Następnie zaliczenie sesji i dalsza zabawa. Resztę czasu poświęcałem studiom, systematycznej nauce. Dodatkowo rozwijanie umiejętności w swoim kierunku (C#, ASP.NET, etc.).
Tak było przez te 3 miesiące. Blog stracił na znaczeniu. Odszedł na dalszy plan. Nie było czasu, żeby się zatrzymać, pomyśleć. Nawet tego nie chciałem. Wpadłem w wir codzienności. Zaś przy tym nie zauważałem, że czegoś mi zaczyna brakować. Coraz mniej optymizmu, pozytywnego myślenia.
Częste bóle głowy, zmęczenie. Dużo starałem się robić, ale nie było efektów. Brakowało tego czegoś, co napędza, mobilizuje do działania.
Gdzie spełnienie, poczucie szczęścia?
I nagle, w trakcie zbliżających świąt coś zrozumiałem. To blog dawał mi poczucie spełnienia, pewnego sposobu na szczęście. Pisanie sprawiało mi radość. Żyłem tym miejscem. Żyłem Waszymi komentarzami, artykułami na Waszych blogach. Dzięki Wam wszystko potrafiło odejść na dalszy plan. Wolałem napisać kolejny artykuł, niż zrobić przykładowe sprawozdanie. Ono mogło poczekać. Wbrew pozorom pisanie artykułów nie zajmowało kilku godzin. Wystarczyła godzina. Zaś kolejna na publikację.
Powracam!
Tak! Chcę pisać, dzielić się tym wszystkim co mnie ciekawi, bawi. Tym, co tworzy moja wyobraźnia.Nie jestem jednym z tych, którym podziwianie wystarcza. Wiele osób woli skopiować linka z Kwejka, czy Wykopu niż samemu stworzyć coś fajnego. Mnie bawi coś więcej. Od zawsze lubiłem tworzyć. A teraz wracam do tworzenia ;).
Spotkasz mnie na:
Zapisz sie do RRS feed tego komentarza
. Tematy również. Dodatkowo mam ten komfort, że dużo zaległych się porobiło ;p.
teraz trzeba ...
